De Barsingerhorner Courant Reünie uitgave   Op 23 september 2000 werd de reünie van Barsingerhorn gehouden. Alle (oud)inwoners van ons dorp waren hiervoor uitgenodigd. In totaal werden er 491 adressen verzameld. We ontvingen uiteindelijk 256 opgaven voor de reünie. Bovendien kwam er nog een groot aantal mensen op de bonnefooi naar de reünie, zodat het aantal bezoekers die dag ruim boven de 300 kwam. Het weer zat ons mee en mede daardoor werd het een hele gezellige dag. Een aantal bezoekers gaf gevolg aan ons verzoek om ons te laten weten hoe men die dag had ervaren. We werden gelukkig niet bedolven onder de post, maar toch ontvangen we ruim 20 reacties per brief, kaart en e-mail. Alle reacties waren erg positief en we hebben voor deze extra editie van de Barsingerhorner Courant een selectie gemaakt uit de ontvangen reacties.   Hartelijk dank voor de prettige dag op 23 september. Voor mij als oud inwoonster van het dorp, heb ik bewondering voor jullie organisatie. ’t Was onvergetelijk! Jopie Dekker-Dubbelman, Alkmaar   Wat heeft u ons een prachtige dag bezorgd! Het was geweldig. Hierbij wil ik u, commissie 2000, maar ook alle medewerkers heel hartelijk bedanken! Alleen jammer dat de dorpsfilm van begin jaren vijftig ontbrak, maar dat lag niet aan jullie. Het doet goed om te zien dat het dorp, waar je een fijne jeugd hebt gehad, nu weer vol activiteiten is. Allemaal hartelijk bedankt! Gré (de Wit) Grin   De 23e september 2000, reünie en rommelmarkt in Barsingerhorn. Een unieke en zonnige dag.Mede namens enkele familieleden en vele vrienden willen wij Dorpsbelang en de vele vrijwilligers heel hartelijk danken voor deze fantastische dag. We hebben enorm genoten! Bedankt! Piet en Riet Tolle-Koopmans, Barsingerhorn   Hierbij alsnog een pluim op de hoed van alle vrijwilligers die 23 september gemaakt hebben tot wat het was, namelijk een perfect georganiseerde reünie, waar we allemaal enorm veel plezier aan beleefd hebben. Zoiets is wat ons betreft voor herhaling vatbaar. Onze hartelijke dank voor alle moeite. Mede namens mijn vriendinnen. Nel Schermerhorn, Schagen   Wat was dat op 23 september een reusachtig feest. Een echte reünie!! Een hartelijke ontvangst met koffie en koek. Kostbare herinneringen aan de danszaal in de Fortuin. Bijzonder genoten van het fotomateriaal in ’t Raedthuys, ’t Hervormd Centrum en in de Schakel. Veel oud dorpsgenoten gezien en gesproken. Een heerlijke fietstocht door het dorp gemaakt met hier en daar een praatje. Het geheel was een prachtig en zonnige dag en bijzonder goed georganiseerd. Veel dank hiervoor aan het bestuur van de Vereniging Dorpsbelang Barsingerhorn. Hartelijke groeten van Gerrit Zwaan en Miep Broersma, Heerhugowaard   Geachte bestuur, De door u georganiseerde reünie van de 23e september is wat mij betreft uitstekend geslaagd. Voor als uw moeite om deze dag voor te bereiden en te doen slagen dank ik u hartelijk. Van die dag heb ik een impressie geschreven. U vroeg de 23e september om zulke impressies voor de dorpskrant. Wel, hierbij voldoe ik aan uw verzoek. Met vriendelijke groet, w.g. J.H. Duursma, Beetsterzwaag   Van oude mensen en dingen die voorbijgaan. Het regent gestaag en stil De bladeren kleuren en beginnen te vallen. Kortom: herfstweer. Neen, ik heb het niet over de 23e september 2000. Toen scheen de zon en was het een dag om in te lijsten. Vandaag kijk ik terug op die dag en nu regent het dus. Het is zo’n dag om een beetje melancholiek te worden. En dan komen vanzelf die woorden van dat prachtige boek van Louis Couperus naar boven: van oude mensen en dingen die voorbij gaan. Is dat nou wel terecht, zulke weemoedige woorden schrijven als je het over zo’n geslaagde reünie als die van de 23e september hebt? Want geslaagd was ie wat mij betreft. Als je zo’n 40 jaren geleden bent vertrokken uit Barsingerhorn en je ontmoet dan vele oude bekenden van weleer, je vertelt elkaar oude verhalen van toen, ja dan kan je toch wel spreken van een geslaagde dag. Daarover wil ik dan ook geen enkel misverstand laten bestaan. Daarvoor dank ik recht hartelijk de organisatoren van deze dag. Dat was goed; zelfs het weer zetten ze naar hun hand. En toch vandaag dat tikje weemoed. Ja, dat kan, want al waren we de 23e even terug in de tijd, echt terug in de tijd kan niet. De tijdmachine uit de jongensboeken bestaat niet. We waren even op zoek naar de verloren tijd om met de schijven Proust te spreken. Voor mij speelt die "verloren" tijd wat Barsingerhorn betreft zich ruwweg af tussen 1937/1938 en 1960. De crisisjaren, de oorlogstijd en de opbouwjaren daarna. Als kind beleef je je omgeving heel intens. Vandaar dat er geen dorp of stad is die zo in mijn geheugen gegrift staat als Barsingerhorn. Ik kan vanaf de Tin (de familie Voogd) tot en met het Oosteinde (Jan Rempt) alle huizen met hun inwoners anno 1946/47 noemen met voor- en achterdeuren (ik hielp zaterdags groenteboer Kouwenberg en later bakker Pascha, vandaar!). Wonend aan het Oosteinde schuin tegenover de Ster zwierf ik veel in de weidse landerijen achter ons huis. De sloten en percelen weiland liggen nog als een duidelijk patroon in mijn brein. Ja, en dan komt daar toch weer die weemoed. Wat in je brein zit is net de werkelijkheid van toen. Spelbreker "tijd" heeft je toch weggetikt van die heerlijke jeugdjaren. "Heerlijke jeugdjaren", is dat niet overdreven? Crisisjaren, oorlogsjaren en – ik kan er niet om heen – het rangen- en standendorp wat Barsingerhorn toen toch duidelijk was, en toch "heerlijke jongensjaren"? In mijn herinnering waren de zomers altijd vol zon en de winters vol sneeuw en ijs. Dat is dan kennelijk toch de zeef in je herinnering, die alles wat rooskleuriger maakt dan de werkelijkheid ongetwijfeld was. Op de 23e september lichtte de tijd soms heel even een tikje van zijn sluier op als je weer een bekende van voorheen ontmoette (dikwijls pas bewust na een blik op zijn of haar button!). Niet alleen de ouder geworden hoofden zag je dan, maar ook schemerde er soms weer de jongens- of meisjeskop van de veertiger jaren. Al die mensen van voorheen, de school, het gemeentehuis, al die huizen, weilanden, sloten, ja daar waren bijna weer even die intense kinderjaren. Nu ik toch kwistig met literaire teksten rondstrooi kan de dichter J.C. Bloem er ook nog wel bij. Dingen die voorbijgaan, verloren tijd, voorbij, voorbij: wat een emmer vol melancholie. Misschien kom het door de herfst, door de regen. Toch ben ik geen pessimist. Wij zijn passanten in de tijd, maar steeds zijn er weer nieuwe en jonge voorbijgangers. En die jonge passanten van nu zijn over 50 jaren die oude mensen die dan wellicht een reünie houden. En wij, wij zijn dan al lang voorbijgegaan; gezeild voorbij de laatste stad. Het regent nog steeds. Beetsterzwaag, september 2000   JHD   Bedankt voor de perfecte organisatie van de reünie. Breng dat a.u.b. over aan allen die eraan hebben meegewerkt. Tezamen met het prachtige weer zorgde dit voor een perfecte dag. Een voorval eergisteren vond ik zo bijzonder dat ik het met je wil delen. Tijdens het buffet zat er een vrouw naar me te kijken en zei na een half uur: "Was jij vijf jaar geleden in Australië? "Inderdaad" en toen ging ik haar eens aandachtig bekijken, maar kon haar niet plaatsen. Vijf jaar geleden was zij met haar man ook in Australië en we hebben dezelfde dagtocht gemaakt naar Fraser Island. Schitterende dagtocht. Mijn ouders waren er ook bij en met haar man hebben we nog een vlucht over het eiland gemaakt. Zij heeft dus een ijzersterk geheugen voor gezichten en herkende mij. Het was het begin van een bijzonder aangename conversatie over reizen. Bedankt en tot ziens. Jan-Kees Glijnis.   Terug naar Barsingerhorn (reünie 23 september 2000) 14 jaar terug hebben wij, Els, Jan en Melle, Barsingerhorn verlaten na 6 jaar gewoond te hebben in het Anker. Melle is daar geboren, dus het blijft alleen daarom al een bijzondere plek. Op die zonnige zaterdag kom en we lopend vanuit station Schagen Barsingerhorn binnen. Ons hart gaat weer open. Wat een prachtig dorp. Wat een prachtig landschap. Zullen we maar terug gaan? Er staat geen enkel huis te koop (nee, natuurlijk niet). Nou ja, maar goed 00k, anders zouden we misschien nog zenuwachtig worden. We wonen nu in Baarn en zijn indertijd daarheen verhuisd omdat ik werkte in het centrum van het land. En dat is nog steeds zo. Om half zes op om op tijd op je werk te zijn, nou nee, dat is geweest. Dus toch maar in Baarn blijven voorlopig. Daar wonen we overigens ook heel mooi. Maar de weidsheid, stilte en gemoedelijkheid van Barsingerhorn missen we. En in Baarn kan je niet de zon onder zien gaan. Onze eerste stop is bij mevrouw Kouwenberg, onze groentevrouw. Dat staat ook altijd onder haar kaartjes. We hebben nog steeds contact. We wisten dat ze er 00k zou zijn deze dag. En net als vanouds drinken we koffie in de keuken. Alleen nu schenkt dochter Margreet de koffie in. We vinden het geweldig dat het leuke, sfeervolle huis met zoveel kenmerken van vroeger in de familie blijft en zo mooi in oude stijl opgeknapt wordt. Net als zoveel huizen in het dorp. Buiten staan meer pompoenen opgesteld dan we ooit bij elkaar gezien hebben. De kramen zijn al ingericht voor de markt '5 avonds. We lopen door naar de Fortuin, waar vele handen broodjes smeren. Wat een mensen. Een heel gezellige, drukke sfeer. Radio Schagen doet er buiten verslag van. Mette is op zoek naar leeftijdgenoten uit haar kleuterschooltijd, maar kan ze niet vinden. Van enkele moeders begrijpen we dat ze nog in het dorp wonen, maar ja, wat moeten ze nu op een reünie in hun eigen dorp. We gaan nu eerst maar even met paard en wagen mee en krijgen uitleg over historie (wie waar gewoond heeft) van Siem Spaans. Op de kar zwaaien we nog even naar onze vroegere melkboer. Die keek zelf in de koelkast wat ontbrak. Dus ook als je niet thuis was, kreeg je toch je eten binnen. Jammer dat hij ermee gestopt is. Niet voor hemzelf natuurlijk. Hij ziet er nog net zo vrolijk uit als voorheen. Terug van de reis per paardetractie gaan we eerst maar eens een broodje eten. Grote stapels liggen er klaar. Daar oude prenten bekijken in het raadhuis. 1k word met terugwerkende kracht kwaad dat de fraaie kerk in 1968 afgebroken is, maar dat is dan 00k het enige minpunt vandaag. Aan alles is gedacht deze dag. We kunnen zelfs een fiets lenen. Daar maken we graag gebruik van door een tochtje te maken naar Kolhom en via de Westfriese Dijk terug te fietsen naar Barsingerhorn Onderweg nog even gestopt bij het Hervormd Centrum en herinneringen opgehaald met mijnheer Bak. Die houdt nog steeds van een praatje en is ook zonder zijn winkel nog zeer actief. Weer terug van de fietstocht maken we ons op voor de maaltijd. Alles even perfect georganiseerd. We behoren tot een zeer select gezelschap (wij drieën namelijk) van vegetariërs, maar ook daar hebben Max en Puck aan gedacht. Heerlijk smaakt het Max. Tijdens het eten heb ik nog een lang gesprek met mevr. Mandemaker. 1k zeg tegen haar dat ik het zo bijzonder vind dat hier nog zo'n gemeenschapszin is. Volgens haar is het een tijd minder geweest, maar zit het nu weer in de lift. Ze vertelt over alle activiteiten van dit jaar en beschrijft o.a. de praalwagens. Leuk om te horen dat het raadhuis nu een stichting is en gebruikt kan worden voor allerlei doelen. En dat Marian Beenders voorzitter is, altijd al actief geweest voor het dorp, net als de rest van de familie. Na het eten kuieren we lekker door het dorp langs de stalletjes. (Bij ons op tafel staat nu een fraaie schaal, een leuke herinnering aan deze dag.) Dan nog even naar het Anker, naar Margreet. De en enige die er nog woont uit onze tijd. We bewonderen haar prachtig verbouwde huis. In het donker lopen we terug richting Schagen langs met kaarsjes verlichte stalletjes, kopen hier en daar nog wet en lopen dan langs een eindeloze rij auto's het dorp uit. De markt trekt blijkbaar veel bezoek. Met een hoofd vol herinneringen en mooie beelden stappen we weer de trein in. Barsingerhorn en alle mensen die deze dag zo fantastisch georganiseerd hebben, heel hartelijk bedankt! Jan te Velde, Baarn